ابن روزهای مامان و مارتیا

این رورهای مامان غزال و مارتیا....گاهی اصلا نمیخوام بگذره دوستدادم لحظه لحظه اشو بگم زمان وایسه ومنو تو بمونیم ...توو این رووزا.....گااهی حس میکنم چقدر زود گذشت 16 ماهه شدی انگار دیروز بود با خاله و بابا حاظر شدیم رفتیم بیمارستان...اما الان میببنم زمان میگذره فقط خاطره ها میمونن ...روزهای خاص و تجربه های ناب مادرانه.. راستش با تو ای نور چشمام منم بزرگ شدم متولد شدم انگار ساخته و پرداخته شدم...مرسی از وجودت و اومدنت تمام و لحظه لحظه هام مال تو....                              

گاهی ام راستش میگم کاش زمان زودتر بگذره و بزرگ و بزرگتر بشی..اخه گاهی مامانا هم کم میارن..

فقط میدونم با خنده هاته که منم کیف میکنم و امان از بغض ها ..ت که انگار خنجر توو قلبم میزنن ولی باید یه جاهایی خیلی خیلی قوی بوود... واسه وجود گلت.. 

 امید روزهای زندگیم من تو را تا اسمونها..تا کهکشانها از زمین تا اسمونها...من تورو با انچه هستی.....دوست دارم میپرستم...مامان غزال